Platt für Kinder – De Kasper lügg

K3: De Kasper lügg
Einführung in
K3 De Kasper lügg
„Der Kasper lügt“
Kasper, Oma, Krokodil, ein Knüppel
Allgemein:
Die ersten Kontakte mit Platt sollen wiederholt und vertieft werden. In diesem Stück wird sehr viel Plattdeutsch gesprochen. Die Kinder machen dabei die Erfahrung, dass sie den Inhalt verstehen können, obwohl sie gar nicht Plattdeutsch sprechen können. Manches muss Oma übersetzen, aber vieles verstehen sie auch aus der Handlung heraus.
Szenenaufbau:
Der Kasper sitzt auf einem Stuhl, hinter einem Tisch offen vor den Kindern. Diese sitzen auf Stühlen oder auf dem Boden. Der Spieler, der mit der einen Hand den Kasper spielt, spielt mit der anderen Hand das Krokodil. Das Krokodil wird die meiste Zeit unter dem Tisch versteckt.
Zum Stück:
Zunächst ist nur der Kasper anwesend. Er wartet auf Oma. Oma kommt aber noch nicht und Kasper verrät den Kindern, welchen fiesen Plan er sich ausgedacht hat: er will Oma reinlegen.
K3: De Kasper lügg
| K3 | De Kasper lügg |
| Kasper: | Gueden Muorn, Kinner! |
| Kinder: | Gueden Muorn, Kasper! |
| Kasper: | Wao bliff Oma dann bloß so lange? Se woll doch längst hier sien! Dann wochtet wi iäm, bis dat se kümmp. In de Tüschkentiet verrao`ick ju een Geheimnis: Kinner, ick häff mi wat ganz witziget utdacht: ick legg miene Oma rin! Ick vertäll iähr wat, wat gar nich stimmt, un Oma glöff dat bestimmt – un dann lach ick se ut. Is dat nich witzig, Kinner? |
| Kinder: | (teils ja, teils nein) |
| Kasper: | Un nu verrao ick ju, wat ick mi utdacht häbb. Ick rop eenfack ganz laut, dat hier een böset Krokodil is, un dann kümmp Oma anlaupen un will mi helpen, un dann lach ick se ut. Gi bruukt aower kinne Angst te häbben – in Würklickkeit is hier natürlick gar kinn böset Krokodil. Dat häbb ick mi schließlick bloß utdacht. Kinner, häbbt gi Angst? |
| Kinder: | Nein! |
| Kasper: | Dat hett „Näi!“ Säggt äs alle ganz laut „Näi! Wi häbbt kinne Angst!“ |
| Kinder: | Näi! Wi häbbt kinne Angst! |
| Kasper: | Wao bliff Oma bloß? Ick häff eene Idee: Wi tällt ganz laut bis teihn. Dao fällt mi in: Kinner, wiët´ gie noch, wu man bis teihn tällt? |
| Kinder: | Nein! (Ja! / Een, twee, …) |
| Kasper: | Dat is doch ganz eenfack: een-twee-drei-veer-fief-sess-siëm-acht- niëgen-teihn. Dat tällt wi, un dann ropt wi, so laut äs wi küennt: „Oma, kuemm endlick!“ |
| Alle: | Een – twee – drei – veer – fief – sess – siëm – acht – niëgen – teihn. |
| Kasper: | (alle ganz laut) Oma, kuemm endlick! |
| Oma: | (von weitem) Ick bin all unnerweggens! Ick kuemm faorts! |
| Kasper: | Kinner, de Oma kümmp all. (Geheimnisvoll) Aower nicks vön dat Krokodil verraon! Dat sall eene Üöwerraschkung för Oma sien! |
| Oma: | (aus einiger Entfernung) Hallo Kinder, hallo Kasper. |
| Kinder: | Hallo Oma! |
| Kasper: | (schreit) Oma, hier is een ganz böset Krokodil, dat will mi bieten! |
| Oma: | (erstaunt, ungläubig) Wat, Kasper? Bie di is een böset Krokodil? Un dat will di bieten? Kasper, ick renn, so schnell ick kann! Kinder, der Kasper hat gerade gesagt, dass bei ihm ein böses Krokodil ist, das ihn beißen will. Da muss ich sofort hin – aber: wie kann ich dem Kasper bloß helfen? Was mach ich nur, was mach ich nur? Ah – ich habs: ich nehme einen kräftigen Knüppel mit, damit verjage ich das Krokodil. |
| Kasper: | (schreit) Oma, dat Krokodil will mi bieten! |
| Oma: | Ick bin ja all dao, Kasper, un ick häff düssen dicken Bengel mitbracht. (Oma sieht sich um) Kinder, wo ist denn das Krokodil? |
| Kinder: | (rufen) Da ist gar kein Krokodil, das hat der Kasper sich bloß ausgedacht! |
| Oma: | Was? Ich verstehe das nicht, Kinder. |
| Kasper: | (führt einen Freudentanz auf, singt boshaft) Ätschibätschi, ick häff di rinleggt, Oma! Hier is ja gar kinn Krokodil, wat mi bieten will, un du bis drupp rinfallen! Hahaha! Ick häff di rinleggt, un du bis drupp rinfallen. Ätschibätschi! (zu den Kindern) Hahaha! Is dat nich witzig, Kinner? |
| Kinder: | (teils ja, teils nein) |
| Oma: | (verärgert) Kasper, du bis eenen ollen Peiatz, eenen ollen Dämlack, dat bis du, Kasper. Kinder, ich habe dem Kasper gerade gesagt, was ich von ihm halte. So dumme Witze mit einer alten Frau machen, das geht ja gar nicht! Immer habe ich alles für den Kasper getan, und jetzt legt er mich rein! So ein gemeiner Kasper! (sie wirft den Knüppel auf den Boden) Kasper, kumm äs hierhen. Kasper! Häss du luogen, äs du mi vertällt häss, dat hier een Krokodil wäör? |
| Kasper: | Natürlick nich, ick häff nich luogen, ick woll di bloß rinleggen. |
| Oma: | Soso. Du häss nich de Waohrheit säggt, un dat nenn ick leigen. Der Kasper hat nicht die Wahrheit gesagt – und das nenne ich lügen. |
| Krokodil: | (guckt vorsichtig aus der Tasche) |
| Kinder: | (schreien) Pass auf Kasper, da ist ein Krokodil! |
| Kasper: | (merkt nichts) Wat häbbt gi dann, Kinner, waorüm schreit gi so? |
| Kinder: | Ein Krokodil, ein echtes Krokodil! |
| Kasper: | (erkennt den Ernst der Lage, springt zurück und schreit) Oma, Oma, een Krokodil, een ganz graudet Krokodil! Dat will mi upfriäten! |
| Oma: | Hört ihr den Kasper schreien, Kinder? Der denkt wohl, ich falle noch einmal auf seine dummen Scherze herein. Nein, nein, man hat früher schon gesagt: Wer einmal lügt, dem glaubt man nicht, und wenn er auch die Wahrheit spricht. Kasper, seih to, wu du di helps, ick lao mi nich nao maol vön di rinleggen. |
| Kasper: | Omaaaa!!! |
| Oma: | Schluss nu mit dat dumme Tüüges! Ick will dao nicks men vön häörn! |
| Kasper: | Oje, wat häbb ick bloß daon! Kinner, wat kann ick nu doon? |
| Krokodil: | (ist schon ganz nahe) |
| Kinder: | Der Knüppel, da liegt noch der Knüppel! |
| Kasper: | Ick häff Angst vör dat graude Krokodil. Wat säggt gi, Kinner? Ah, hier, de Bengel! Daomit hau ick dat Krokodil, un dann löpp dat Krokodil wegg! (nimmt sich den Knüppel, drischt auf das Krokodil ein. Das Krokodil flieht und ist weg.) Juhu, dat Krokodil is wegglaupen! |
| Oma: | (kommt dazu) Aha, ick häff et ja wiëten: hier is gar kinn Krokodil! Kasper, du häss all wier luogen. Kinder, Ich habs ja gewusst: hier ist kein Krokodil. Der Kasper hat schon wieder gelogen. Stimmts, Kinder? |
| Kinder: | Nein, da war wirklich ein Krokodil! Das hat Kasper mit dem Knüppel verjagt! |
| Oma: | Kasper! |
| Kasper: | Jau, Omilein? |
| Oma: | Kasper! Is hier een Krokodil wesst? |
| Kasper: | Jau, Oma, hier wäör ganz bestimmt een Krokodil! Ick häff et derbe wat mit denn Bengel up ´n Puckel hauen, un dao is et wegglaupen. |
| Oma: | Was? Du hast dem bösen Krokodil kräftig was mit dem Knüppel auf den Rücken gehauen, un da ist es weggelaufen? |
| Kasper: | Jüst so. |
| Oma: | Aha, genau so. Aber Kinder, der Kasper muss auch wissen, dass man andere nicht einfach mit einem Knüppel hauen darf. Kasper, draff man ännere eenfack mit `n Bengel hauen? |
| Kasper: | Natürlick nich! Aower dat Krokodil woll mi upfriäten, un dao droff ick dat ja wull. |
| Oma: | Jau, Kasper, ick glaif, du häss recht. Wenn dat Krokodil di upfriäten woll, dann droffs du et auk mit `n Bengel hauen. Ja, ich glaube, du hast recht, Kasper. Wenn das Krokodil dich auffressen wollte, dann durftest du es auch mit dem Knüppel hauen. |
| Kasper: | Oma? |
| Oma: | Jau, Kasper? |
| Kasper: | Oma, dat mit dat Rinleggen wäör würklick `ne ganz dumme Idee vön mi. Un et is ja würklick so: wenn man ännere wat vüörlügg, dann glöff eenen kinneener men wat. |
| Oma: | Da hat der Kasper recht: das mit dem Reinlegen war wirklich eine ganz dumme Idee von ihm. Und es ist ja wirklich so: wenn man anderen etwas vorlügt, dann glaubt einem keiner mehr was. |
| Kasper: | Ick kann dat gar nich häbben, wenn Oma dull up mi is. |
| Oma: | Der Kasper sagt gerade, dass er es gar nicht haben kann, wenn ich wütend auf ihn bin. Das kann ich ja auch gar nicht haben. Schließlich ist er ja mein kleiner, lieber Kasper. |
| Kasper: | (schmiegt sich an Oma an) Oma? |
| Oma: | Jau, Kasper? |
| Kasper: | Oma? Wiëllt wi us nich wier verdriägen? Süss kann ick vönnachte nich schlaopen. |
| Oma: | Kinder, der Kasper will, dass wir uns wieder vertragen. Sonst kann er heute Nacht nicht schlafen. Kennt ihr das, dass man nachts nicht schlafen kann, wenn man sich nicht vertragen hat? |
| Kinder: | Ja! |
| Kasper: | (fällt Oma um den Hals) Mien Omilein! |
| Oma: | Mienen kleinen Kasper! Un wees du wat, Kasper? Vönaobend mak ick eenen schönen Pannekoken vör di! Kinder, der Kasper und ich, wir haben uns wieder vertragen, und ich backe ihm heute Abend einen Pfannekuchen. |
| Kasper: | Mit Appelmoos? |
| Oma: | Natürlich, Kasper, mit Appelmoos! Der Kasper mag Pfannekuchen nämlich am liebsten mit Apfelmus – und das soll er heute haben. Oje, es ist ja schon so spät! Kinder, wir müssen sofort wieder nach Hause. Kasper, sägg de Kinner guetgaohn! |
| Kasper: | Guetgaohn! |
| Kinder: | Guetgaohn! |
| Oma: | Guetgaohn! |
| Kinder: | Guetgaohn! |





