Platt für Kinder – Dat Kasperhuus

K4: Dat Kasperhuus
Einführung in
K4 Dat Kasperhuus
„Das Kasperhaus“
Kasper, Oma, Bild des Kasperhauses mit Umgebung (DIN A3), Notenständer für das Bild
Allgemein:
Die Kinder lernen in diesem Stück einige Pluralformen kennen, (z.B. Vuegel – Vüegel etc.). Die Kinder sollen vor allem auf Fragen antworten – und zwar auf Platt. Kasper, der in den ersten Stücken als Angsthase und Schlingel vorgestellt wurde, zeigt sich hier von seiner chaotischen Seite, in dem er das Bild, das er mitbringen wollte, verloren hat. Gut, dass Oma und die Kinder da sind. Inhaltlich wird das Wortfeld „Haus“ vorgestellt, außerdem werden die Begrüßung und Verabschiedung weiter ausgebaut. Die Zahlen werden wiederholt und vertieft.
Szenenaufbau:
Die Spieler sitzen auf Stühlen, hinter einem Tisch offen vor den Kindern. Diese sitzen auf Stühlen oder auf dem Boden. In unmittelbarer Nähe vom Spieler des Kaspers steht ein Notenständer, auf diesem liegt das Bild auf – gut sichtbar für die Kinder. Der Kasper kann den Kindern auf dem Bild zeigen, was er ihnen erzählt. Oma übersetzt, wie immer.
Szenenaufbau:
Oma und Kasper sitzen auf Stühlen offen vor den Kindern. Diese sitzen auf Stühlen oder auf dem Boden.
K4: Dat Kasperhuus
| K4 | Dat Kasperhuus |
| Oma: | Guten Morgen, Kinder! |
| Kinder: | Guten Morgen, Oma! |
| Oma: | Kennt ihr mich noch? |
| Kinder: | Du bist die Oma! |
| Oma: | Kasper, begrüß doch maol de Kinner! |
| Kasper: | (Gähnt) Gueden Muorn, Kinner! Ick heit Kasper! |
| Kinder: | Gueden Muorn, Kasper! |
| Oma: | Habt ihr es ja gehört, Kinder? Der Kasper spricht etwas anders als wir. Wisst ihr noch, wie man die Sprache nennt, die Kasper spricht? |
| Kasper: | (legt sich auf den Tisch, macht es sich bequem) |
| Kinder: | Plattdeutsch! |
| Kasper: | (liegt auf dem Tisch und beginnt, leise zu schnarchen) |
| Oma: | Genau – Plattdeutsch. „Plattdeutsch“ heißt auf Plattdeutsch übrigens „Plattdütschk“. Das ist die Sprache, die eure Uromas und Uropas gesprochen haben. Und auf Platt heißt es nicht „Guten Morgen, Kasper“, sondern „Gueden Muorn, Kasper.“ |
| Kasper: | (schnarcht laut) |
| Oma: | Kinder, was ist denn mit dem Kasper los? |
| Kinder: | Der schläft! |
| Oma: | Ja genau, der schläft – genau wie damals, als wir schon einmal hier bei euch waren. Wisst ihr das noch? Da konnten wir ihn fast gar nicht wach kriegen. So eine Schlafmütze! (Oma stößt Kasper unsanft an) Wacke wärn, du Schlaopmüsse! |
| Kasper: | (schnarcht noch lauter) |
| Oma: | Kinder, das machen wir genau wie damals: wir rufen, so laut wie wir können: „Wacke wärn, du Schlaopmüsse!“ |
| Kinder: | (rufen) Wacke wärn, du Schlaopmüsse! |
| Kasper: | (schnarcht noch lauter) |
| Oma: | Kinder, wisst ihr noch, wie wir den Kasper damals wach gekriegt haben? |
| Kinder: | (rufen) Wir haben das Wacke-wärn-Lied gesungen! |
| Oma: | Genau – das Wacke-wärn-Lied – und das singen wir jetzt: |
| Kinder: | (singen) (Melodie: Frère Jaques) Leiwer Kasper, leiwer Kasper, schlöpps du noch? Schlöpps du noch? Häörs du nich de Kinner, häörs du nich de Kinner? Wär nu wacke! Wär nu wacke! |
| Oma: | Kinder, das war gut, aber das muss viel lauter! Jetzt noch mal, so laut wie ihr könnt! |
| Kinder: | (singen) Leiwer Kasper, leiwer Kasper, schlöpps du noch? Schlöpps du noch? Häörs du nich de Kinner, häörs du nich de Kinner? Wär nu wacke! Wär nu wacke! |
| Kasper: | (wird wach, reibt sich die Augen) (zu Oma gewandt): Ick bin aower auk eene Schlaopmüsse. (er versteckt sich hinter seinen Fäusten, flüstert Oma etwas ins Ohr) |
| Oma: | Ach so! Kinder, wisst ihr, was mir der Kaper gerade gesagt hat? Er hat gestern für euch ein Bild gemalt, mit seinem Haus drauf. Er wollte euch einmal zeigen, wo er wohnt. Und dann war er so aufgeregt, dass er gestern abend nicht einschlafen konnte, und deswegen ist er heute so furchtbar müde. |
| Kasper: | (nickt eifrig) Jau, ick häff een Beld maolt för ju, Kinner. Dao steiht mien Huus drupp, dat is dat Kasperhuus. Dao wuehne ick. |
| Oma: | Oh, ein Bild von deinem Haus, dem Kasperhaus, wodrin du wohnst. Wo ist das Bild denn? Kasper, wao is dat Beld dann? |
| Kasper: | (sucht überall, findet es aber nicht) Ogutteguttegutt – mien Beld is wegg! Oma, mien Beld is wegg! |
| Oma: | Ogottegottegott – dein Bild ist ja tatsächlich weg! Ich kann es auch nicht sehen! |
| Kasper: | Ick kann et auk nich seihn! Nu helpt mi doch, Kinner! Wao is mien Beld? Kinner, küennt gi mien Beld seihn? |
| Kinder: | (rufen) Da ist das Bild! |
| Oma: | Kinder, ihr müsst rufen: „Dao is dat Beld!“ – sonst kann der Kasper euch ja nicht verstehen! |
| Kinder: | Dao is dat Beld! |
| Oma: | Lauter, Kinder: Dao – is – dat – Beld! |
| Kinder: | Dao – is – dat – Beld! |
| Kasper: | Ach, hier is dat Beld! Wi häbbt et funden! Mien Beld is wier dao! |
| Oma: | Habt ihr ’s gehört? Der Kasper hat es gefunden! Sein Bild ist wieder da! Kasper, du bis eene olle Klottkebuckse, weil du immer alles verklottkes. Kinder, ich habe gerade mit dem Kasper geschimpft. Ich habe zu ihm „Klottkebuckse“ gesagt, weil er immer alles verliert. |
| Kasper: | Bin ick würklick eene Klottkebuckse? Kinner, wat bin ick? |
| Kinder/ Oma: | Eene olle Klottkebuckse! |
| Kasper: | (bedeckt die Augen) Eene Klottkebuckse. Ick bin also eene Schlaopmüsse un eene olle Klottkebuckse. |
| Oma: | Jau, aower de Kinner müegt Schlaopmüssen un Klottkebucksen gärne lieën. Das stimmt doch, Kinder, nicht? Ihr mögt doch Schlafmüssen und Trödelbucksen gerne leiden, oder nicht? |
| Kinder: | Jau! |
| Oma: | Nu wies us äs maol dien Beld, Kasper. Zeig uns mal dein Bild, Kasper. |
| Kasper: | Kinner, dat is mien Huus. Kiekt maol genau hen! |
| Oma: | Ja, guckt mal genau hin! |
| Kasper: | Up dat Beld sütt man eene Sunne. |
| Oma: | Auf dem Bild sieht man eine Sonne. |
| Kasper: | Mien Huus up dat Beld häff twee Düörn: hier is eene Düör un dao is eene Düör. |
| Oma: | Sein Haus auf dem Bild hat zwei Türen: hier ist eine Tür und da ist eine Tür. |
| Kasper: | Mien Huus häff drei Schuorssteene up dat Dack. |
| Oma: | Sein Haus hat drei Schornsteine auf dem Dach. |
| Kasper: | Up dat Beld kann man veer Wolken seihn: eene, twee, drei un veer. |
| Oma: | Auf dem Bild kann man vier Wolken sehen: eine, zwei, drei und vier. |
| Kasper: | Rund üm mien Huus staoht fief Baime: een Baum, twee Baime, drei Baime, veer Baime, fief Baime. |
| Oma: | Rund um Kaspers Haus stehen fünf Bäume: ein Baum, zwei Bäume, drei Bäume, vier Bäume, fünf Bäume. |
| Kasper: | Buom an ’n Himmel fleiget sess Vüegel: een Vuegel, twee Vüegel, drei, veer, fief un sess Vüegel. |
| Oma: | Oben am Himmel fliegen sechs Vögel: ein Vogel, zwei Vögel, drei Vögel, vier Vögel, fünf Vögel und sechs Vögel. |
| Kasper: | Dat is mien Huus. Häbbt gi auk guet uppasst? |
| Kinder: | Jau! |
| Kasper: | Wu viële Sunnen sind up dat Beld? |
| Oma: | Wie viele Sonnen sind auf dem Bild? Antwortet auf Platt! |
| Kinder: | Eene (Sunne). |
| Kasper: | Richtig, eene Sunne. Wuviele Düörn häff dat Kasperhuus? |
| Oma: | Wie viele Türen hat das Kasperhaus? |
| Kinder: | Twee (Düörn). |
| Kasper: | Richtig, twee Düörn. Wuviële Schuorsteene sind up dat Dack? |
| Kinder: | Drei (Schuorsteene). |
| Kasper: | Richtig, drei Schuorsteene. Wu viële Wolken staoht up dat Beld? |
| Kinder: | Veer (Wolken). |
| Kasper: | Richtig, veer Wolken. Wu viële Baime staoht up dat Beld? |
| Kinder: | Fief (Baime). |
| Kasper: | Richtig, fief Baime. Een Baum, twee Baime, drei, veer, fief Baime. Wu viële Vüegel kann man up dat Beld seihn? |
| Kinder: | Sess Vüegel. |
| Kasper: | Richtig, sess Vügel. Een Vuegel, twee, drei, veer, fief un sess Vüegel. |
| Oma: | Nu is et aower guet, Kasper. De Kinner wiëllt wier spiëlen. Kinder, ich habe dem Kasper gerade gesagt, dass es jetzt gut ist und dass ihr wieder spielen wollt. Wollt ihr jetzt wieder spielen? |
| Kinder: | Ja! |
| Oma: | Kasper, wir gehen jetzt. Kumm, Kasper, wi gaoht. Kinder, sagt mal: „Guet Gaohn!“ |
| Kinder: | Guet gaohn! |
| Kasper: | Auk so! |
| Oma: | Auf Wiedersehen, Kinder, und spielt schön! |

