Mit Schwung büög Irene in denn lessten Wegg up denn Süd-West-Kerkhoff in. In de Hand höll se eenen Kuorf mit bleihende Geranien. „De häff Jörg immer so gärne hatt“, göng et iähr düör denn Kopp, un daobie keek se up de löchtenden Köppe…

Wi laggen up Hiddensee faste un wochteden up Ostwind. Drei Dage all, un de Wind woll un woll nich dreih´n. An ´n veerten Dagg würd ´t us teviël un wi löpen ut. Mossen natürlick krüßen. Mit ´n wieten Schlagg stüerden wi up de Insel Mön to un dann mit ´n ännern Schlagg up südwestlicken Kurs, daomit wi Gedser te packen kreegen…

Häss du all maol daodrüöwer naodacht, off du ´ne Schildkröte off ´n Kolibri bis?

Näi, dat häff nicks mit de chinesischken Stärnteeken te doon; up dat Problem häff mi so een Professor upmiärksam makt. De häff daodrüöwer naodacht, waorüm de Schildkröte an de dreihunnert Jaohr olt wätt un de Kolibri bloß veer…

Et is all late, de Naomeddagssunne steiht all deip, un wi müet´ noch Klock Viddel vör fief de Klapp-Brügge bi Zecherin passeern. Wi segelt in denn Peenestrom vör Usedom – vön Wolgast bis nao Mönkebude. „Muuske“ mott in ´t Winterlager, et is nu all Hiärfst. De Wind steiht guet, West-Naordwest, kaolt un stief, wi makt fief Knoten – wi bruukt also denn Diesel nich…